การฆ่าเชื้อด้วย UV ในการแปรรูปอาหาร

📋 ภาพรวมการเลือกแหล่งกำเนิดแสง UV

การบำบัดด้วย UV-C เป็นกระบวนการไม่ใช้ความร้อนที่ใช้ลดปริมาณจุลินทรีย์บนผิวอาหาร บนวัสดุบรรจุภัณฑ์ และในของเหลวใส เนื่องจากแสงผ่านได้เพียงไม่กี่มิลลิเมตร จึงเป็นการบำบัดเฉพาะผิว ซึ่งช่วยเสริมการจัดการสุขอนามัยมากกว่าจะแทนที่ ในสหรัฐอเมริกา การใช้ UV กับอาหารได้รับอนุญาตภายใต้ 21 CFR 179.39 ด้วยพลังงานสูงสุด 0.5 W ต่อตารางเมตรที่ 253.7 nm

⚙️ ปัจจัยการเลือกที่สำคัญ

1. สิ่งที่ UV ฆ่าเชื้อได้และไม่ได้

UV-C ได้ผลบนผิวที่เปิดรับแสงและในของเหลวที่โปร่งใสต่อแสง ไม่สามารถเข้าถึงภายในอาหารแข็งหรือใต้รอยพับของฟิล์มบรรจุภัณฑ์ ดังนั้น 'การฆ่าเชื้อ' จึงเกิดขึ้นเฉพาะบริเวณที่แสงส่องถึงจริงเท่านั้น

2. ตำแหน่งกระบวนการที่พบบ่อย

UV ถูกติดตั้งบนสายพานก่อนการบรรจุ ในตู้ลมแบบราบเรียบ บนผิวถ้วยและฝา และในน้ำที่ใช้ล้างผักผลไม้ แต่ละตำแหน่งมีปริมาณและเวลาสัมผัสที่ต้องการต่างกัน

3. การทวนสอบกระบวนการ

เนื่องจาก UV มองไม่เห็นและไม่ทิ้งสารตกค้าง จึงต้องวัดปริมาณ UV หลอดเสื่อมสภาพและหน้าต่างควอตซ์สกปรก การวัดเป็นระยะด้วยเครื่องวัดที่สอบเทียบแล้วจึงเป็นวิธีเดียวที่จะแสดงว่ากระบวนการยังอยู่ในข้อกำหนด

📊 การเปรียบเทียบประเภทแหล่งกำเนิดแสง UV

💡 กระบวนการเลือก

UV ถูกเลือกใช้เมื่อความร้อนจะทำลายผลิตภัณฑ์ และเมื่อไม่สามารถยอมรับสารเคมีตกค้างได้

🔗 ลิงก์ทางเทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ในการแปรรูปอาหาร UV ถูกใช้เป็นจุดควบคุมวิกฤต (CCP) จึงต้องบันทึกปริมาณที่ส่งถึงผลิตภัณฑ์

🏷️ รุ่นเครื่องวัดพลังงาน UV